Narratorem książki jest szesnastoletnia Hazel Grace. Hazel jest chora. Śmiertelnie chora. Lekarze nie dają jej nadziei na długie życie, ba! są zdumieni, jakim cudem jeszcze żyje.

„A oto jak przebiegały spotkania (…) sześcioro, siedmioro albo dziesięcioro nastolatków wchodziło/wjeżdżało na wózkach do sali, raczyło się nędznym poczęstunkiem złożonym z ciasteczek i lemoniady, siadało w Kręgu Zaufania i wysłuchiwało Patricka, który po raz tysięczny relacjonował przygnębiającą historię swojego życia, czyli mówił o tym, że miał nowotwór jąder i lekarze uważali, że umrze, ale nie umarł, i proszę - oto on, nadal żywy, zupełnie dorosły, w kościelnej piwnicy, w sto trzydziestym siódmym najładniejszym mieście Ameryki, rozwiedziony, uzależniony od gier komputerowych, niemający przyjaciół, ledwie wiążący koniec z końcem dzięki eksploatowaniu swojej nowotworowej przeszłości, mozolnie dążący do zdobycia dyplomu magisterskiego, choć on i tak nie poprawi jego perspektyw zawodowych, czekający, jak my wszyscy, na miecz Damoklesa, niosący wyzwolenie, któremu umknął wiele lat temu, gdy rak odebrał mu oba jajka, lecz oszczędził to, co tylko najbardziej wspaniałomyślny człowiek mógłby nazwać życiem.

I TY TEŻ MOŻESZ MIEĆ TYLE SZCZĘŚCIA!

Potem się przedstawialiśmy: (...) Jestem Hazel, mówiłam, gdy nadchodziła moja kolej. Szesnaście lat. Pierwotnie rak tarczycy, z imponującą satelitarną kolonią od dawna osiadłą w płucach.” [s. 11]

Podoba mi się styl pisania pana Greena, jest lekki i nienachlany. Lubię sposób w jaki stosuje wszelkie środki stylistyczne i dobór słownictwa taki – powiedziałabym – poetycki. W książce niemalże na każdej stronie można znaleźć prawdziwą perełkę, metaforę, a nawet życiową mantrę! 

Gwiazd naszych wina to jak do tej pory najgłośniejsza powieść Johna Greena. Zyskała uznanie krytyków oraz czytelników w wielu krajach. Przez długi czas gościła na pierwszym miejscu list bestsellerów „The New York Timesa” oraz „Wall Street Journal” ponadto „The New York Times” ogłosił tę książkę najlepszą młodzieżową książką roku 2012. 

Ogólnoświatowe uznanie musi o czymś świadczyć – tę książkę należy przeczytać chociażby po to, by przekonać się w czym tkwi jej magia. Mi się bardzo podobała i na pewno sięgnę po inne tytuły pana Greena.