"Peace, love, empathy."

Gwiazd naszych wina - RECENZJA

Narratorem książki jest szesnastoletnia Hazel Grace. Hazel jest chora. Śmiertelnie chora. Lekarze nie dają jej nadziei na długie życie, ba! są zdumieni, jakim cudem jeszcze żyje.

Jej dni wyglądają podobnie: praktycznie nie wychodzi z domu, spędza długie godziny w łóżku, ciągle czyta tę samą książkę i rozmyśla o nieuchronnej śmierci zastanawiając się czy jej dzisiejszy dzień będzie „Ostatnim Dobrym Dniem”. Nieustannie w tym wszystkim towarzyszy jej wierny kompan imieniem Philip – kilkukilogramowa butla tlenowa, umieszczona na małym metalowym wózeczku (bez której nie mogła by swobodnie oddychać) oraz rodzice kochający ją ponad wszystko.

Pewnego dnia Hazel trafia na grupę wsparcia dla młodzieży z chorobami nowotworowymi.

„A oto jak przebiegały spotkania (…) sześcioro, siedmioro albo dziesięcioro nastolatków wchodziło/wjeżdżało na wózkach do sali, raczyło się nędznym poczęstunkiem złożonym z ciasteczek i lemoniady, siadało w Kręgu Zaufania i wysłuchiwało Patricka, który po raz tysięczny relacjonował przygnębiającą historię swojego życia, czyli mówił o tym, że miał nowotwór jąder i lekarze uważali, że umrze, ale nie umarł, i proszę - oto on, nadal żywy, zupełnie dorosły, w kościelnej piwnicy, w sto trzydziestym siódmym najładniejszym mieście Ameryki, rozwiedziony, uzależniony od gier komputerowych, niemający przyjaciół, ledwie wiążący koniec z końcem dzięki eksploatowaniu swojej nowotworowej przeszłości, mozolnie dążący do zdobycia dyplomu magisterskiego, choć on i tak nie poprawi jego perspektyw zawodowych, czekający, jak my wszyscy, na miecz Damoklesa, niosący wyzwolenie, któremu umknął wiele lat temu, gdy rak odebrał mu oba jajka, lecz oszczędził to, co tylko najbardziej wspaniałomyślny człowiek mógłby nazwać życiem.

I TY TEŻ MOŻESZ MIEĆ TYLE SZCZĘŚCIA!

Potem się przedstawialiśmy: (...) Jestem Hazel, mówiłam, gdy nadchodziła moja kolej. Szesnaście lat. Pierwotnie rak tarczycy, z imponującą satelitarną kolonią od dawna osiadłą w płucach.” [s. 11]

Na jednym z tychże spotkań Hazel poznaje Augustusa Watersa, który - jak sam to określił - półtora roku wstecz zawarł znajomość z kostniakomięsakiem w wyniku czego amputowano mu nogę. Augustus jest charyzmatyczny, intrygujący, pewny siebie, błyskotliwy, no i przede wszystkim - rozumie Hazel jak nikt inny. Od pierwszej chwili wytwarza się między nimi nić porozumienia i kiełkuje uczucie. Dzięki niemu dziewczyna zaczyna czerpać radość z dnia codziennego, a jej życie z dominującej w nim szarości przekształca się w głębię nasyconych barw.

Zdystansowane podejście do choroby jakie prezentują główni bohaterowie wraz z wszechobecną ironią (zwłaszcza w wykonaniu Augustusa!) są wielką siłą tej książki. Augustus i Hazel to postacie, które nie użalają się nad sobą, nie chcą też budzić współczucia ani litości. Podobały mi się ich egzystencjalne rozterki m.in. dlatego polubiłam Hazel Grace i Augustusa Waltersa od pierwszych stron.

John Green w sposób niezwykle intensywny i wiarygodny opisał uczucia i problemy nie tylko dotkniętych chorobą nastolatków, ale także ich rodziców, którzy w swojej bezsilności i bezradności muszą na co dzień zmagać się ze świadomością zbliżającej się śmierci swoich ukochanych dzieci. Ale wątek śmierci nie jest tutaj jedyny - jest to też książka o dojrzewaniu, prawach młodości i charakterystycznych problemach pierwszej miłości.

Podoba mi się styl pisania pana Greena, jest lekki i nienachlany. Lubię sposób w jaki stosuje wszelkie środki stylistyczne i dobór słownictwa taki – powiedziałabym – poetycki. W książce niemalże na każdej stronie można znaleźć prawdziwą perełkę, metaforę, a nawet życiową mantrę!

Gwiazd naszych wina to jak do tej pory najgłośniejsza powieść Johna Greena. Zyskała uznanie krytyków oraz czytelników w wielu krajach. Przez długi czas gościła na pierwszym miejscu list bestsellerów „The New York Timesa” oraz „Wall Street Journal” ponadto „The New York Times” ogłosił tę książkę najlepszą młodzieżową książką roku 2012.

Ogólnoświatowe uznanie musi o czymś świadczyć – tę książkę należy przeczytać chociażby po to, by przekonać się w czym tkwi jej magia. Mi się bardzo podobała i na pewno sięgnę po inne tytuły pana Greena.